براي ورود به فروشگاه در اينجا کليک کنيد
تاریخچه دوچرخه
دوچرخه وسيله است مكانيكي كه با استفاده از قدرت حركتي پاها به هر شكلي قادر به حركت است . اين وسيله در ابتدايي ترين شكل در 2300 سال قبل از ميلاد مسيح در كشورهايي همچون چين ، مصر و هند ديده و بر روي ديواره غارها نيز اشكالي از آن موجود است .
لفظ دوچرخه از كلمه يوناني به نام KYKLOS گرفته شده و بعدها اين ريشه يوناني در زبان لاتين به كلمه BICYCLE تبديل گرديد ، كلمه پيشوند BI به مفهوم عدد دو و كلمه پسوند CYCLE به معني دايره و به عباراتي طوقه است . به هر صورت اولين دوچرخه شناخته شده رسمي در تاريخ اين وسيله ((سله ريفر)) نام دارد كه از دو طوقه چوبي تشكيل شده و با استفاده از پاها در حالتي شبيه به راه رفتن اين وسيله را به طرف جلو و عقب هدايت مي كرده اند . رسما در سال 1690 (سيوارك) فرانسوي لقب اسب چوبي به اين وسيله بدون چرخ را داد و تا سال 1790 وسيله مذكور چوبي را به اشكال مختلفي همچون مار ، اسب ، و ... مي ساختند كه وسيله اي بود مورد توجه كودكان و به عنوان ابزاري براي بازي مورد استفاده آنان قرار مي گرفت . اسبهاي چوبي در فرانسه تكامل بيشتري يافتند ، به نحوي كه با پا به زمين زدن و حالت مشابه راه رفتن سرعت حركتي اين وسيله در سطوح افقي و سراشيبي تا 5 كيلومتر در ساعت ثبت (سله ريفر) شده است . اين تكه چوب افقي در اشكال نختلف در آن زمان مورد توجه اهالي پاريس واقع نگرديد و استقبال شايسته اي از اين وسيله براي براي سنين بزرگسال در فرانسه ذكر نشده است .
تاريخچه تكاملي و تكميل دوچرخه را بر اساس تغيير اين وسيله در زير مشاهده مي فرمائيد:
1816: در اين سال فردي آلماني به نام «وندريز» فرمان را به «سله ريفر» اضافه نمود ولي كماكان با استفاده از حركت پاها بر روي زمين ، حركت آن امكان پذير بوده است ( سرعت به 15 كيلومتر رسيد).
1817: در اين سال دوچرخه كامل تري توسط «براون فون درياس» از شهر كالسروهه ساخته شد، كه داراي يك زين كوچك بود.«دنيس جانسون» يكي از دوچرخه هاي فون درياس را باخود به كشور انگلستان برد تا نمونه هايي از روي آن ساخته و يا آن را تكميل تر نمايد. در اين شرايط و در كنار اين هدف ، او اقدام به برگزاري كلاس هاي آموزشي براي استفاده از اين وسيله نمود و مشتاقان زيادي براي فراگيري اين فن به او مراجعه كردند . كم كم در كشور انگلستان دوچرخه و دوچرخه سواري بعنوان يك سرگرمي محبوب و متداول و جذاب رواج يافت .
1818: يك فرانسوي به نام «بارون ساوربرن» دوچرخه ديگري را طراحي كرده و ساخت . چرخ جلويي اين دوچرخه ، بسيار بزرگ و چرخ عقبي آن كوچك بود و در اين شرايط به چرخ جلويي و بزرگ يك طناب حلقوي به صورت دايره واربسته شده بود كه باكشيدن آن با دست چرخ جلو به حركت در مي آمد و وسيله حركت مي كرد . اين نوآوري ، وسيله مذكور را براي دوچرخه سواران به صورت يك مهارت در آورد به نحوي كه بند بازان در سيرك از اين وسيله بعنوان ابزاري تفريحي و سرگرم كننده براي مردم استفاده نمودند .
1821: «لوييس گوهبر» دوچرخه ديگري را مشابه با دوچرخه ساوربرن ساخت اما به جاي طناب از وسيله اي مشابه با زنجير دوچرخه هاي امروزي استفاده نمود و اين كار موجب شد تا حركت دوچرخه تسهيل گردد.
1834: يك آهنگر اسكاتلندي به نام «مك ميلان» به دوچرخه هاي موجود پنجه ركاب ابتدايي را اضافه كرد تا ديگر احتياجي به فشار پا بر روي زمين نباشد . او در طي 5 سال ، كار جدي بر روي اين وسيله در اشكال ويژه اي همانند كالسكه براي استفاده در مزارع و به جاي اسب انجام داد.
دوچرخه مك ميلان امروزه در موزه شهر لندن در معرض ديد همگان قرار دارد.
1839: اسكاتلندي ديگري به نام «كيرك پاتريك» دوچرخه ركابدار را به شكل كامل تري تهيه و در دسترس مردم قرار داد .
1860: كارخانه دار فرانسوي به نام «پيرميشو» مهندس جواني را به نام «پيرلالمنت» براي تغيير در ساختار دوچرخه استخدام نمود. او قسمت هايي از دوچرخه را كه از چوب ساخته شده بود با لوله هاي آهني تعويض كرده و بخش خارجي چرخ هاي چوبي را با نوارهاي لاستيكي ضخيم پوشانيد .
1861: دوچرخه ساخته شده پيرميشو به نام «ولوسپيديا ولوسي پتل» معروف گرديد. هر چند اين وسيله قديمي نسبت به دوچرخه هاي امروزي وسيله راحتي نبود اما اولين دوچرخه ترمز دار در دوران خود محسوب مي شد ولي از زنجير و دنده در دوچرخه هاي آن زمان گزارشي ثبت نگرديده است .
1862: دوچرخه ولوسي پتل ساخت پيرميشو و پيرلالمنت مورد توجه آمريكائيان واقع شد ، لذا نمونه انتقال يافته به آمريكا را
«بون شيكر» نامگذاري كردند . ركاب اين دوچرخه بر روي چرخ جلويي كه بزرگ بود استقرار يافته و عامل حركت محسوب مي شد.
1867: در اين سال هنوز طوقه جلو بزرگ تر از طوقه عقب بود و پدال و ركاب به صورت ثابت در چرخ جلو تعبيه شده بودند. طوقه هاي چوبي را در اين زمان با طوقه هاي آهني تعويض كردند لذا وزن دوچرخه ، در حدود 50 كيلوگرم گرديد. نام اين دوچرخه جديد «پني فارتنيك» لقب يافت .
1869: در اين سال اولين مسابقه رسمي در تاريخ دوچرخه سواري و به مسافت 34 كيلومتر از شهر پاريس تا وروان با 333 شركت كننده تدارك ديده شد . شركت كنندگان برتر قادر شدند با دوچرخه هاي جديد ، مسافت مذكور را 3 ساعت و 9 دقيقه طي كنند . اما قبل از آن مسابقه ديگري در انگلستان به نام «هندون» درسال 1868 نيز ثبت شده است .
1870 : هنوز تغيير چشمگيري در تكامل دوچرخه روي نداده است. چرخ جلو بزرگ و چرخ عقب هنوز خيلي كوچك مي باشد و براي تسهيل استفاده كنندگان از اين وسيله پله كوچكي را درست در بالاي چرخ عقب تا زين طراحي نموده اند . بهترين زمان ثبت شده در اين سال 30 كيلومتر در ساعت اعلام و ثبت شده است .
1871: يك انگليسي به نام «جيمز استانلي» دوچرخه اي شبيه به «بون شيكر» ساخت كه داراي يك پدال در چرخ بزرگ جلو بود ولي كماكان هنوز چرخ عقب اين وسيله كوچك است.
1873: «هاري لاوسون» بر اساس الهام از نقاشي هاي «لئوناردو داوينچي» چيزي شبيه به زنجير را براي دوچرخه طراحي نمود و براي اولين بار نخستين دوچرخه زنجيردار به بازار آمد. زنجير اين چرخ به طوقه عقب وصل مي شد و با گردش آن توسط فشار پا ، دوچرخه را به حركت در مي آورد اما هنوز لاستيك هاي آن توپر بودند. اين دوچرخه هم اكنون در موزه ميلان ايتاليا موجود است.
1876: «اف .ال.دادز» از دانشگاه كمبريج لندن، دوچرخه ديگري را ساخت كه سرعت متوسط 25 كيلومتر در ساعت را به نام خود ثبت داشته است و در اين زمان ركورد رسمي دوچرخه سواري از اين وسيله گرفته شد.
1879: ابداع ديگري توسط «باب توماس» در جهت افزايش سرعت دوچرخه انجام گرديد. او در مركز چرخ ها وسيله اي مشابه با بلبرينگ هاي امروزي قرار داد تا دوچرخه او ، از سرعت بالاتري برخوردار گردد.
1881: در دهه 1880 دوچرخه هاي زنجيردار با اتصال به مركز چرخ عقب و با بلبرينگ به بازار آمد، توليد اينگونه دوچرخه ها، در سال 1881 توسط يك كارخانه چرخ خياطي به صورت سريال انجام گرديد. اين كارخانه چرخ خياطي چرخ عقب و چرخ جلو را به يك اندازه طراحي كرد و انقلابي را در اين وسيله ايجاد نمود.
1885: رسماً توليد دوچرخه در كشورهاي مختلف آغاز گرديد و «پني فارتينگ» 50 كيلوگرمي با كاهش وزني در حدود 10 كيلوگرم هنوز هم مورد توجه همگان قرار داشت . سرعت اين دوچرخه به صورت متوسط 19 كيلومتر در ساعت ثبت شده است . همچنين در سال 1885 اولين مسابقه قهرماني در ايتاليا به مسافت 160 كيلومتر در شهر ميلان برگزار گرديد.
1888: شركت « دانلوپ» لاستيك هاي هوادار را به بازار عرضه نمود كه عمر آن در حدود 5000 كيلومتر اعلام گرديد. در پايان همين سال نيز يك گروهبان به نام «بلفاست» براي كمپاني دانلوپ ، لاستيك هاي تويي و رويي را همانند لاستيك هاي امروزي ساخت . نمونه هاي لاستيك اوليه شركت دانلوپ هنوز هم در موزه «ادينبور» در شهر لندن در معرض ديد همگان قرار دارد.
1892: رسماً خودرو و زنجير فرمان مشخص ، زين مناسب و طوقه به دوچرخه اضافه گرديد اما هنوز هم كماكان قطر طوقه جلويي كمي بزرگ تر از قطر طوقه عقب بوده است . در سال 1892IOC در شهر لندن و با عضويت چندين كشور اروپائي و آمريكايي ايجاد و اولين تشكل هاي دوچرخه سواري شكل گرفت .
1895: بر اساس ارزيابي هاي انجام شده در اين سال از هر 27 نفر آمريكايي يك نفر داراي دوچرخه بوده و قيمت اين وسيله در يك قرن پيش با قيمت خريد يك اسب خوب برابري مي كرده است. درسال 1896 با شروع اولين دوره بازي هاي ورزشي المپيك ، رشته دوچرخه سواري نيز به عنوان يكي از رشته هاي ورزشي مستقل و پرطرفدار آن روز ، به جمع رشته هاي ورزشي افزوده و به شكل رقابتي اجرا گرديد.
اولين مسابقه جهاني
1901: در 16 ماه مه سال 1901 با حضور 20 هزار تماشاگر مسابقات دوچرخه سواري جهان برگزار و «ژالكن» از فرانسه مقام اول و «ميجر تيلور» سياه پوست مقام دوم را كسب نمود.
1904: دومين دوره مسابقات دوچرخه سواري جهاني در اين سال برگزار و 60 دوچرخه سوار د رچند مرحله به مسافت 3890 كيلومتر به رقابت پرداختند در اين مسابقه كه به دليل درگيري دوچرخه سواران با هم تيراندازي هوايي توسط پليس انجام شد « موريس گارن » مقام اول را كسب كرد .
اولين مسابقه تور دور فرانسه
1903: اولين دوره مسابقات دوچرخه سواري دور فرانسه به پيشنهاد روزنامه «اتوپاريس» به مسافت طولاني و در چند مرحله شكل گرفت ، كليه دوچرخه سواران زبده از نقاط مختلف جهان در آن شركت كردند . اين مسابقه در چند مرحله با 60 دوچرخه سوار آغاز و در پايان21 دوچرخه سوار به خط پايان رسيدند و «موريس گارن» مسافت 2428 كيلومتر را در 94 ساعت و 33 دقيقه به اتمام رسانيد .
از سال 1904 به بعد هر ساله مسابقه تور دور فرانسه با مسافت بيشتر و كيفيت بالاتر در زمان معين انجام گرديد.
براي مثال در سال 1903 (اولين دوره ) مسافت مسابقه 2428 كيلومتر و از آن سال به بعد روند روبه افزايش مسافت مسابقه ادامه داشت تا اين كه در سال 1926 مسافت تور دور فرانسه به 5745 كيلومتر رسيد و از آن سال به بعد سعي شد مسافت مسابقه بين 4000 تا 4800 كيلومتر حفظ شود تا اين كه در سال 1979 مسافت مسابقه به كمتر از 4000 كيلومتر و در سال 2003 اين مسافت به 3370 كيلومتر تقليل يافت . لازم به ذكر است اين مسابقه به استثناي سال هاي 1918-1915 و همچنين 1946-1940 در بقيه سالها انجام و در سال 2003 با قهرماني « لانس آرمسترانگ » پايان پذيرفت .
تاكنون 5 نفر به اسامي : ژاك آنكيتل ، هينالت ، ايدوران ، ادي مركس و لانس آرمسترانگ توانسته اند 5 بار قهرمان تور مذكور شوند.
1905: سومين دوره مسابقات تور دورفرانس با حضور 60 دوچرخه سوار با اضافه كردن مسير كوهستاني آلپ به مسابقات در سال 1905 برگزار گرديد كه در پايان حدود24 دوچرخه سوار به خط پايان رسيدند . «لويي تروسيله» معروف به «تروترو» در اين مسابقات به مقام اول رسيد.
1906:چهارمين دوره مسابقات تور فرانسه به مسافت 4450 كيلومتر برگزار و «رندپوتير» مقام اول را كسب نمود.
رشته های مسابقات دوچرخه سواری
الف: پيست :
b 200 متر Sprint
b المپيك اسپرينت در پيست
b يك كيلومتر انفرادي
b چهار كيلومتر تعقيبي
b چهار كيلومتر تعقيبي تيمي
b اسكراش
b دورامتيازي
b حذفي
b مديسيون
b كايرين
ب : جاده
b 100 كيلومتر تايم تريل تيمي
b استقامت جاده
b 40-20 كيلومتر تايم تريل انفرادي
رشته های کوهستان
1- دان هيل
2- کراس کانتری X.C
تاریخچه فدراسیون
فدراسيون دوچرخه سواري ايران در سال 1326 به رياست استاد ايزدپناه تشكيل گرديد و در زمان اسد بهادر به اوج شكوفائي خود رسيد.
دوچرخه سواراني كه آغاز گر مسابقات دوچرخه سواري بوده اند عبارتند از آقاغفار، نادر خاني ، امين سرور، گل طلب ، مزلقاني ، چيذري ، طلاكش و ابراهيمي .
روسای فدراسیون از ابتدا تا کنون
استاد ايزدپناه 1329-1326
ميرعمادي 1330 -1329
ادب خواه 1331-1330
قره گزلو 1333-1331
ادب خواه 1334-1333
ملاكورانيد 1335-1334
اسد بهادر 1339-1335
سرتيپ وثيق 1342-1339
سپهبد رحيمي 1344-1342
سرتيپ اسعدي 1345-1344
سرهنگ گل تپه 1346-1345
سرهنگ ايرواني 1346-1346
سرتيپ بيات 1350-1346
جهانباني 1357-1350
سرهنگ طلاكش 1360-1357
روشن پور 1363-1360
امير هاشمي 1366-1363
شاه حسيني 1370-1366
ابراهيمي 1374-1370
سيد حسين هاشمي 1384-1374
امير رضا واعظي آشتياني از 1384 تا به امروز
موضوع : تاریخچه دوچرخه سواری |
دوچرخه سواری یکی از بهترین ورزشهاست که متاسفانه این روزها در کشور ما کمتر مورد توجه قرار می گیرد.
این ورزش به غیر از تاثیرات مستقیم برروی سلامتی انسان همچنین فواید زیست محیطی را همراه است که باعث سلامتی بیشتر جامعه طی دراز مدت می شود
به نظر می رسد که دوچرخه - این وسیله نقلیه کلاسیک - در کشورهای پیشرفته و مدرن کاربرد بیشتری دارد تا در کشورهایی نه کاملا پیشرفته نظیر ایران. برای مثال در اکثر کشورهای اروپایی دوچرخه دارای ارزشی مثل یک ماشین سواری (و حتی بیشتر) است. در این کشورها برخی از دوچرخه ها (نسبت به مدل و کاراییشان) گاها" از خودروهای مدل بالا نیز گرانترند.
این ارزش به دلیل قابلیتهایی نظیر حمل و نقل آسان، ورزش آسان و بی ضرر بودن برای محیط زیست است. دوچرخه سواری همیشه به عنوان ورزشی ساده برای تمام سنین پیشنهاد می شود. این ورزش می تواند هم سبک انجام شود و هم سنگین. برای انجام ورزش دوچرخه سواری لازم نیست که شخص مثلا" تمریناتی خاص را انجام دهد و یا موقعیت فیزیکی آن از شرایطی خاص برخوردار باشد. در این ورزش بیشتر عضلات پاها در حرکت خواهند بود. که این عمل باعث بالابردن استقامت بدن می شود. البته کمر و سیستم تنفسی انسان نیز تحت تاثیر قرار می گیرند.
● انواع دوچرخه
تا به حال انواع مختلفی از دوچرخه ارایه شده است که البته دو نوع مهم آن، نوع کراس (Cross) و کوهستان (Mountain) هستند. نوع دیگری که طرفدار زیادی هم دارد نوع BMX است که البته این نوع معمولا برای تفریحات به اصطلاح Extreme (غیر عادی) - نظیر حرکات نمایشی استفاده می شود. به هر حال اگر شما این وسیله را برای ورزش روزانه و یا وسیله ای نقیله انتخاب می کنید، بهتر است نسبت به کارایی خود یکی از دو نوع کراس یا کوهستان را برگزینید.
نوع کراس یا به قول خودمان کورسی، نوعی است که برای جاده و یا مسیرهای صاف استفاده می شود. کراس معمولا دارای چرخه های نازک و بدنه ای سبک است. استفاده از نوع کراس باعث می شود تا نیروی کمتری صرف حرکت گردد. از کراس معمولا برای شتاب بیشتر استفاده می شود. فرمان کراس که معمولا شکلی رو به پایین دارد در دو حالت قابل هدایت است. این قابلیت باعث می شود تا راننده در دوحالت - نسبت به شتاب لازمه - دوچرخه را براند. البته بعضی از مدلهای کراس دارای فرمانی صاف هستند.
● نوع کوهستان
اما نوع دیگر یعنی کوهستان معمولا برای مسیرهای کوهستانی و پر فراز و نشیب استفاده می شود. این نوع دوچرخه معمولا دارای لاستیک هایی پهن و بدنه ای مستحکم است، که این موضوع به دلیل بالابردن استقامت در مسیرهای کوهستانی و غیر صاف می باشد.
فرمان نوع کوهستان نیز معمولا صاف یا دارای شاخکهای رو به بالا (و یا پایین) است که این موضوع باعث کنترل دوچرخه در دوحالت عادی و استقامتی می شود.
البته نوع دیگری از دوچرخه نیز وجود دارد که اصطلاحا" به آن نوع شهری گفته می شود. این نوع دوچرخه، تقریبا دارای خصوصیاتی بین کراس و کوهستان است. نوع شهری معمولا برای استفاده در شهر و جنگل کاربرد دارد. انتخاب نوع دوچرخه بستگی به کارایی و علاقه شما دارد. برای مثال اگر می خواهید برای مسابقات سرعتی دوچرخه سواری کنید، نوع کراس پیشنهاد می شود. یا اگر می خواهید استفاده روزمره از این نوع دوچرخه داشته باشید و مثلا سرکار رفته یا هر از گاهی به بیرون از شهر نیز بروید پیشنهاد ما دوچرخه نوع کوهستان یا شهری است .
● ایمنی
توجه داشته باشید که یکی از مسایل مهم در این ورزش، ایمنی آن است. سعی کنید به هنگام دوچرخه سواری در هر حال از وسایل ایمنی آن مثل کلاه، زانو بند و آرنجبند استفاده کنید.
اگر از زانو بند و آرنجبند به دلایلی نمی توانید استفاده کنید، حداقل خود را به کلاه ایمنی دوچرخه سواری مجهز کنید. البته در مسابقات و یا دوچرخه سواری در کوهستان استفاده از تمامی تجهیزات ایمنی لازم است.
اگر در شهر دوچرخه سواری می کنید، سعی کنید که در مسیرهای مشخص شده برای دوچرخه برانید. اگر چه در کشور ما این مسیرها معمولا کم بوده و یا اصلا وجود ندارند. دوچرخه خود را هر از گاهی کنترل بدنه ای و یا به اصطلاح آچارکشی کنید. از لاستیکهای خود مطمین باشید و بادهای تیوپ را همیشه کنترل کنید.
● نوع کراس
معمولا دوچرخه ها دارای جعبه ابزار و وسایل ابتدایی کمکهای اولیه هستند. اگر دوچرخه تان این وسایل را ندارد، سعی کنید این وسایل را در کیف یا کوله خود بهمراه داشته باشید . اگر در شب می رانید، شب نما ها یا چراغهای دوچرخه را جهت عملکرد درست بررسی کنید. همچنین از لباسهای روشن استفاده کنید.
موضوع : تاریخچه دوچرخه سواری |
از رایج ترین و محبوب ترین مسابقات دوچرخه سواری در جاده، مسابقات تور است که در چند مرحله انجام می شود. میانگین مسافت برای هر مرحله حدود ۱۵۵ کیلومتر است.
دوچرخه در زبان انگلیسی، BICYCLE خوانده می شود. این واژه از دو بخش BI به معنی «دو» و CYCLE که برگرفته از لغت یونانی KYKLOS به معنی دایره تشکیل یافته است.
● انواع مسابقات دوچرخه سواری
▪ مسابقات استقامت یک مرحله ای
این نوع مسابقه ها به مسافت ۱۸۰ کیلومتر تا ۲۵۰ کیلومتر در جاده انجام می شود که می تواند بصورت انفرادی یا تیمی باشد. معمولترین این مسابقات ۱۸۰ تا ۲۵۰ کیلومتر انفرادی، ۱۰۰ کیلومتر تایم تریل تیمی، ۱۸۰ کیلومتر تیمی، دور امتیازی و ۷۰ کیلومتر زنان می باشد.
▪ مسابقات چند مرحله ای جاده (تور)
از رایج ترین و محبوب ترین مسابقات دوچرخه سواری در جاده، مسابقات تور است که در چند مرحله انجام می شود. میانگین مسافت برای هر مرحله حدود ۱۵۵ کیلومتر است.
▪ مسابقات دوچرخه سواری رشته های سرعت (مسابقات پیست)
مسابقات پیست، رشته هایی از مسابقات دوچرخه سواری است که در استادیوم های مخصوص برگزار می شود. اندیشه ایجاد چنین استادیوم هایی، از آنجا بروز کرد که مردم از تماشای مسابقاتی که در جاده برگزار می شد و دوچرخه سواران به سرعت از مقابل آنها می گذشتند، احساس رضایت نمی کردند. آنها می خواستند این امکان را داشته باشند که در مکانی بنشینند و به تماشای رقابت های دوچرخه سواران بپردازند. استادیوم های مخصوص دوچرخه سواری را ولودروم (Veloderome) می گویند. پیست ولودروم، سطحی است که نسبت به سطح افق ۳۳ مسابقات پیست، رشته هایی از مسابقات دوچرخه سواری است که در استادیوم های مخصوص برگزار می شود. اندیشه ایجاد چنین استادیوم هایی، از آنجا بروز کرد که مردم از تماشای مسابقاتی که در جاده برگزار می شد و دوچرخه سواران به سرعت از مقابل آنها می گذشتند، احساس رضایت نمی کردند. آنها می خواستند این امکان را داشته باشند که در مکانی بنشینند و به تماشای رقابت های دوچرخه سواران بپردازند. استادیوم های مخصوص دوچرخه سواری را ولودروم (Veloderome) می گویند. پیست ولودروم، سطحی است که نسبت به سطح افق ۳۳ درجه شیب دارد. ولودروم دوچرخه سواری در ایران در مجموعه ورزشی آزادی قرار دارد که از بهترین های دنیاست.
در پیست، این رشته از مسابقات اجرا می شود:
- یک کیلومتر تایم تریل انفرادی که در آن، دوچرخه سوار در مسیر خلاف جهت حرکت عقربه های ساعت رکاب می زند.
- ۲۰۰ متر سرعت انفرادی.
- یک کیلومتر سرعت انفرادی.
- ۴ کیلومتر تعقیبی انفرادی.
- دور امتیازی انفرادی.
- ۲۰۰ متر سرعت بانوان.
- ۴ کیلومتر تعقیبی تیمی.
● دوچرخه های مخصوص مسابقات
دوچرخه مسابقاتی، با دوچرخه معمولی تفاوت دارد. وزن دوچرخه های مسابقاتی سبک تر و دسته (فرمان) آنها پائین تر از زین است. این نوع دوچرخه ها را که کورسی نامیده می شوند، مخصوصاً به این شکل خاص می سازند که دوچرخه سوار به حالت خمیده قرار گیرد و فشار هوای مقابل به حداقل برسد. طوقه و تایر دوچرخه های مسابقاتی هم باریک است تا کمترین اصطکاک را با جاده و پیست داشته باشد و سرعت بیشتری بگیرد.
- دوچرخه استقامت اصولاً سنگین تر از دوچرخه مخصوص سرعت در پیست است.
- دوچرخه های جاده معمولاً بین ۸ تا ۱۲ کیلوگرم وزن دارند.
- دوچرخه های سرعت را از فیبرکربن می سازند و معمولاً بین ۳ تا ۶ کیلوگرم وزن دارند.
- دوچرخه های مخصوص سایکلو کراس نسبت به بقیه دوچرخه ها کمی سنگین تر هستند.
- دوچرخه های استایر که مخصوص پیست موتور هستند، وزنی بین ۷ تا ۵/۷ کیلوگرم دارند.
- دوچرخه مسابقات کوهستان حدوداً ۱۰ تا ۱۲ کیلومتر وزن دارد.
لازم به ذکر است طوقه های جدید دوچرخه ها به صورت دیسک بوده و دیگر پره ندارد و بصورت تارهایی بافته شده از فیبرکربن است. در سالهای اخیر، آن قسمت از طوقه ها که با لنت های ترمز در ارتباط است از سرامیک ساخته می شود و اکثراً حالت آیرودینامیکی دارد و فرمان دو چرخه هم به صورت شاخه گاوی ساخته می شود.
● وسایل دوچرخه سواران
▪ لباس دوچرخه سواران:
لباس دوچرخه سواران شامل پیراهن و شورت مخصوص می باشد که از جنسی ساخته می شود که حالت آیرودینامیکی بهتری داشته و با کم کردن مقاومت هوا امکان افزایش عملکرد دوچرخه سوار را در سرعت های بالا تأمین نماید.
▪ دستکش:
معمولاً زیر دستکش از جنس چرم و جیر بوده و روی آن به وسیله نخهای ابریشم بافته شده و بصورت توری می باشد.
▪ کفش:
کفش دوچرخه سواران از جنس فایبرگلاس فشرده می باشد که دیگر احتیاجی به فنر نداشته و پلهای مخصوص آن مربوط به پنجه رکاب می شود.
▪ کلاه:
دوچرخه سواران از دو نوع کلاه استفاده می کنند که یکی حالت آیرودینامیکی داشته و جنس آن از فایبرگلاس است و نوع دیگر از جنس چرم بوده که البته امروزه استفاده نمی شود.
موضوع : تاریخچه دوچرخه سواری |
مردم از زمان پیدایش دوچرخه به دوچرخه سواری خارج از جاده می پرداخته اند ولی با ورود لاستیک های پهن با عرض 2.125 اینچ که به تایر های بالونی معروف بودند افکار مردم در مورد دوچرخه سواری خارج از جاده به تحرک در امد . در بررسی تاریخ دوچرخه سواری کوهستان می بینیم که مردم از سال های خیلی دور به دوچرخه سواری خارج از جاده می پرداخته اند.از زمانی که تایر های بالونی در آمریکا عرضه شدند در اوایل دهه 1930 افرادی بودند که با این تایر های پهن دوچرخه سواری خارج از جاده می کرده اند . ولی آن گروه ها و افراد می آمدند و می رفتند آنها حتی با صنایع دوچرخه سازی در ارتباط نبودند یا در شرایت زمانی و مکانی نبودند که حتی اندکی امید ان برود که بقیه را تشویق به این طرز استفاده از دوچرخه کنند و آن گروه ها منزوی باقی می ماندند. این مسئله تا دهه 1970 به طول انجامید زمانی که در منطقه Marin در California آمریکا گروهی از دوچرخه سواران این سرسختی را داشتند که سرگرمیشان را چنان توسعه دهند تا به محبوبیِِّت جهانی برسد. دوچرخه های معمول آن زمان دوچرخه های کورسی بودند. منطقه ساحلی San Fancisco که شامل Marin هم می شد محل مناسبی برای ترقی دوچرخه سواری کورسی بود. با وجود دوچرخه سواران متعدد در منطقه Marin پتانسیل بالایی برای تبادل افکار میان دوچرخه سواران وجود داشت و امکان تفحس و تحقیق روی افکار جدید بود برخی از کورسی سواران دوچرخه سواری خارج از جاده را به حالت Cyclo Crossکه نوعی دوچرخه سواری خارج از جاده با استفاده از دوچرخه های کورسی با لاستیک های نازک ولی عاج دار بودتوسعه دادند. آنها در یکی از کوه های محلی به نام Tamal Paiseتمرین می کردند این کوه برای چندین دهه پذیرای گروههای منزوی دوچرخه سوار کوهستان بوده که از تایر های بالونی استفاده می کردند. یکی از این گروه ها که در Lark Spoor بودند Canion Gang نام داشتند به معنی دار و دسته دره . -John York Tom Slifka—Robert ‘Kim Croft به همراه رفقایشان حتی مسابقات فی البداهه ای را هم در کوه Tamal Paise برگزار می کردند در سال 1971 فعالیت های آنها توجه بعضی از دوچرخه سواران محلی را جلب کرد. در سال 1974 چند نفر از کورسی سواران گروه Vello Club Tamal Paiseبا دوچرخه های قدیمی متعلق به سال های 1930 و 1940 که تک دنده بودند و تایر های پهن داشتند در تور ها و گردهمایی هایشان حاضر می شدند. هر کدام از آنها به نوعی خاص دوچرخه های پهن تایر خود را سر هم کرده بودند ولی همه آنها از گروه Canion الهام گرفته بودند . آنها متوجه شدند که این دوچرخه های قدیمی و پهن تایر وسایل مناسبی برای کاوش در جاده های خاکی کوه Tamal Paise و مناطق اطراف هستند. یکی از افراد گروه به نام Mark در این نوع فعالیت ها تجربه و اعتبار زیادی داشت او در Lark Spoor بزرگ شده بود و در فعالیت های گروه Canion حضور داشت . ورود او به کورسی سواری و الحاق اش به گروه Vello Club Tamal Paise تاثیر بسزایی در جنون دوچرخه سواری کوهستان این گروه داشت . یکی از مشخصه های مهم این دوچرخه ها قابلیت آنها برای دان هیل بود . در حالی که کورسی سواری نیروی ماهیچه ای آنها را تقویت می کرد دوچرخه های کوهستان فرصتی فراهم می کردند تا مهارت هایشان را به نمایش بگذارند . دوچرخه سواری دان هیل آزمایشی برای مهارت بود. وقتی آنها روی دان هیل متمرکز شدند روی دوچرخه هایشان چند دنده نصب کردند تا هم دوچرخه های کوهستانشان در حالت اولیه باقی بماند و هم علاقه فنی شان به دوچرخه کورسی حفظ شود. کل فعالیت های دوچرخه سواری کوهستان آنها در مقابل تمرینات 600 کیلو متری هفتگی شان یک سرگرمی محصوب می شد.ولی آنها این سرگرمی را با شور و شوق تمام انجام می دادند. اکثر آنها همه جاده های محلی را مثل کف دستشان می شناختند و برایشان تکراری بود پس دوچرخه سواری کوهستان ماجراهای جدیدی را عرضه می کرد. آنها هنگام دوچرخه سواری کوهستان شورتها و کفش های دوچرخه سواریشان را کنار می گذاشتند وبه جای آن از شلوار های لی و کفش های ورزشی استفاده می کردند و از تنه هایSchwinn مدل Vien Axelsior استفاده می کردند . این دوچرخه ها ویژگی های خوبی برای دان هیل داشتند و از قابل اعتماد ترین تنه ها بودند. ولی تا سال 1976خیلی از افراد هنوز با دوچرخه های تک دنده کوهستان سواری می کردند. مسیری که افراد در آن تمرین می کردند در دره Mill در کوهپایه های کوه Tamal Paise از ارتفاع 800 متری شروع می شد.در ابتدا مسیر مستقیم و آسفالت بود و به آرامی ارتفاع می گرفت . آنها هر روز مسیر بیشتری را نسبت به روزهای قبل می پیمودند تا زمانی که یک روزه تا بالای کوه را بدور از هر اتومبیلی می پیمودند به هر حال آنها کورسی سواران رده بالایی بودند و این مسیر ها برایشان تمرینات قدرتی محصوب می شد ولی استفاده از طبق 52 دندانه در کوهستان سواری نیز منسوخ شد . محدودیت های استفاده از دوچرخه های تک دنده و ارتفاع کوهستان دوچرخه سواران Marin را وادار کرد به دنبال چیز بهتری بگردند و آن چیز بهتر در اول دسامبر 1974 ظاهر شد. مسابقات Cyclo Crossآزاد ساحل غربی سه دوچرخه سوار از 100 کیلومتری جنوب آنجا با دوچرخه هایی که مجهر به دسته دنده های شصتی و ترمز های کاسه ای موتور سیکلت بودند در مسابقات حضور داشتند.در میان اهالی Marin که شاهد این دوچرخه های جدید بودند Garry Fisher-Charley Keley و Oaise Breezer حضور داشتند .برای کلی و Breezer بدون شک اولین باری بود که دوچرخه های کوهستان شانجمان دار می دیدند. راس ماهون اولین کسی بود که در سال 1974 دسته دنده شصتی و شانجمان را روی دوچرخه های کوهستان نصب کرد. او از اعضائ گروه کاپرتینو بود این گروه هرگز بیش از ده عضو نداشت و پس از مسابقه سال 1974 به سرعت محو شد ولی قبل از آن افکارشان به گوش دوچرخه سواران Marin هم رسید. تا آن زمان دوچرخه های پهن تایر قدیمی از دوچرخه های کوهستان متمایز بودند و با عناوینی مثل از زنگ زده ها –بمب افکن ها-ضربتی ها که ناشی از ظاهر مندرس آنها بود چود اکثر آنها سالها در اوراق فروشی ها کار می کردند و عمدتا قطعات دوچرخه هایشان را هم از میان اوراق پیدا می کردند. گروهی هم بودند به نام نسیم که جنبشبی را در میان دوچرخه سواران Marin به حرکت در آوردند .کورسی سواران حرفه ای ای که نیم نگاهی هم به هم قطاران کوهستان سوار خود داشتند سخت تحت تاثیر گروه نسیم قرار گرفتند . این گروه یک نمونه کامل و دیدنی از یک دوچرخه 18 دنده با تایر های پهن داشتند و در این جا دیگر نمی شد از واژه زنگ زده در مورد آن صحبت کرد .خیلی از نوآوری ها از همین جا اغاز شد . در اواخر دهه 1970 جنبش دوچرخه سواران کوهستان Marin به جمعیت مطلوبی رسید و خبر آنها در آمریکا و دیگر نقاط جهان به سرعت پخش شد. اولین مقاله رسمی در مورد آنها در بهار 1978 در فصل نامه Co Evolotion و بعد هم مقالات متعدد دیگری در نشرییات منتشر شد دوچرخه کوهستان به نقطه حساسی رسیده بود دو چرخه کوهستان به بعضی افراد تصور سفر به مناطق کاملا بکر به دور از هر اتو مبیلی را می داد برای برخی دوچرخه سواران مستعد دیگر حالت ایستاده نشستن روی زین و زین راحت فاکتور هایی را معرفی می کرد که تا آن زمان در دوچرخه ها وجود نداشت و بی شک این ندا که من قبلا کوهستان سواری کرده ام در میان بسیاری از افراد در سراسر آمریکا شنیده می شد و با وجود این که فعالیت های قدیمی آنها با دوچرخه های پهن تایر به انزوا کشیده شده بود خبر دوچرخه های کوهستان علایق آنها را دوباره به جوش و خروش آورد. افراد غیر دوچرخه سوار دوچرخه های کوهستان رفقای خود را قرض می گرفتند و در باز گشت با لب خندی بر لب می گفتند این دوچرخه تا حالا کجا بوده. دوچرخه های کوهستان طبیعت محبوبی داشتند حالت ایستاده ی نشستن روی آنها که با استفاده از فرمان های قوس دار به وجود آمده بود زین فنر دار و البته سواری نرم روی تایر های پهن دوچرخه سوار را در وضعیت راحتی قرار می داد. دوچرخه های کوهستان با تایر های پهنشان پتانسیل برجسته ای برای تبدیل شدن به یک وسیله نقلیه را داشتند. هنگامی که مجلات خبر دوچرخه سواران کوهستان Marin را پخش کردند فروشگاههای محلی دوچرخه شروع به درخواست دوچرخه های کوهستان و قطعات آنها کردند. در سال 1978 برادران Koski که یک فروشگاه دوچرخه را در Mill Valey اداره می کردند شروع به ساخت یک تنه دو چرخه کوهستان با الحام از تنه Schwinn مدل وارسیتی کردند . آن تنه ها مهندسی جالبی نداشتند ولی قیمت آنها با توجه به جوشکاری دستی خیلی مناسب بود و صدهها نمونه از آنها فروخته شد. در سال 1977 یکی از مجلات خبر برگزاری تور دوچرخه سواری کوهستان را در Colorado نوشت و در پی آن سال آینده برخی از اعضائ گروه Marin برای اطلاع از جزئیات آن به Colorado رفتند ولی برگزار کنندگان آن طور برای برگزاری آن در سال دوم برنامه ای نداشتند ولی بعد از ملاقات با گروه Marin مشتاق برگزاری آن شدند و به اتفاق هم یک طور دو روزه را بر پا کردند و از آن پس این طور با نام Pearl Pass هر سال برگزار شد و کمک مهمی برای جنبش کوهستان سواران بود. در سال 1979 Tom Ritcheyکه کورسی سوار و تنه ساز بسیار موفقی بود در ساخت تنه ی یکی از دوچرخه هایش از دوچرخه های کوهستان الهام گرفت. Tom Ritchey کار تنه سازی اش را از سن 15 سالگی آغاز کرده بود وقتی برای اولین بار نمونه دوچرخه کوهستان را دید در حال طراحی تنه ای مقاوم بود که بتوان تایر های 1.5 اینچی را روی آن نصب کرد ولی با دیدن آن دوچرخه کارش راحت شد.در سال 1975 Garry Fisher یک Schwinn پنج دنده را سر هم کرد و راحتی آن در سر بالایی ها بقیه را متقاعد کرد که استفاده از چند دنده راه پیشرفت در دوچرخه سواری کوهستان است. به تدریج او طبق سه دنده را جایگزین طبق تک دنده بزرگ کرد و طبق عوض کن را هم به آن افزود همچنین برای بهتر شدن قدرت ترمز ها از ترمز های کاسه ای استفاده کرد تمام این مشخصات به قدرت و تنومندی دوچرخه افزود .این دوچرخه بدون گلگیر-ترک بند-جک و سبد 19.5 کیلو گرم وزن داشت و در سالهای بعد وقتی دوچرخه سواران قطعات بهتری را از دوچرخه های کورسی روی دوچرخه های کوهستان نصب کردند باز هم وزن دوچرخه های شان کمتر شد. Garry Fisher و دوستانش تعداد زیادی از این دوچرخه ها را برای دوستان و آشنایان خود ساختند. حس رقابت میان دوچرخه سواران Marin برانگیخته شده بود و طبیعی بود که مسابقاتی برای مشخص شدن بررترین کوهستان سواران برگزار شود.اولین مسابقه زمان گیری شده در 21 دسامربر سال 1976 در جبهه شرقی کوه Pine که در شمال Marin بود برگزار شد .مسیر سرا شیبی و پچ های مسابقه که 3400 متر طول داشت گریس ترمز های قدیمی را دود می کرد و چون شرکت کنندگان باید بعد از مسابقه گریس ترمز هایشان را تعویض می کردند این مسابقات Repack لقب گرفتند به معنای تعویض .در مسابقات Repack شرکت کنندگان با فاصله زمانی 2 دقیقه از هم وارد مسیر می شدند و زمان گیری هم توسط کرنومتر های نیروی دریایی انجام می شد. در کل 24 مسابقه از سری مسابقات Repack که از سال 1976 تا 1984 انجام شد Garry Fisher با زمان 2 دقیقه و 22 ثانیه رکورد دار بود. این سری مسابقات تاثیر بسزایی در تسریع توسعه دوچرخه سواری کوهستان داشته است .تا سال 1977 خیلی از کوهستان سواران Marin بهترین قطعات دوچرخه های کورسی را از اقصی نقاط جهان جمع آوری می کردند حتی چند قطعه موتور سیکلت نیز بکار رفت اما تمام این قطعات روی تنه های قدیمی Schwinn سوار می شدند که قدرت زیادشان فقط بخاطر جرم زیادشان بود .این تنه ها از ورق های کلفت استیل ساخته می شدند و اکثرا برای ساخت تنه خم می شدند این مسئله باعث می شد وزن تنه های خالی به 5 کیلو برسد .این تنه ها برای استفاده نوجوانان ساخته شده بودندن و استفاده در کوه های Tamal Paise و مسابقات Repack توسط ورزشکاران بزرگسال و خرفت چیزی نبود که سازندگانش در نظر داشتند .این تنه ها پشت سر هم می شکستند و زمان آن بود تا تنه های کاملا جدیدی ساخته شود کوهستان سواران حرفه ای بیشتر نیاز به تنه های جدید داشنتد Carley با وزنی بیش از 86 کیلو تنه های زیادی شکانده بود او از Breezer درخواست کرد تا یک تنه کوهستان برایش بسازد ولی چون Breezer سرش با تنه های کورسی شلوغ بود پیشنهاد او را رد کرد . Charley به سراغ یکی از تنه سازان به نام Michel رفت و درخواستش مورد قبول او قرار گرفت .در حالی که این تنه اولین تنه دوچرخه کوهستان از جنس کرومولی بود ولی Charley بعد از دو هفته دو باره لوازمش را روی تنه قدیمیش ریخت چون این تنه جدید قابلیت مانور خوبی نداشت .بعد ها در سال 1977 Charley دوباه به Breezer درخواست ساخت تنه داد و این بار در خواستش مورد موافقت قرار گرفت. Breezer 10 تنه را با استفاده از لوله های کرومولی که در ساخت خرپا های(سیستم استاتیکی برای کنترل نیرو های استاتتیکی مثل سیستم ساخت دکل های فشار قوی برق) بدنه هوا پیما استفاده می شد ساخت و اندازه های مهندسی آنها را هم از Schwinn های قدیمی اقتباس کرد. اولین نمونه آنها در اکتبر سال 1977 تکمیل شد و خود Breezer در مسابقات Repack با آن به مقام قهرمانی رسید نه دوچرخه دیگر را هم تا ژوئن 1978 ساخته شدند.این دوچرخه ها با اسم Breezerهر کدام به همراه یک تلنبه - قمقمه – تیوپ زاپاس و جعبه آچار مخصوص به قیمت 750 دلار فروخته شدند مشخصه دوچرخه های Breezer اکسل عقبشان (مثلث پشتی تنه ) بود که لوله های بالایش تا وسط لوله بالایی مثلث جلو آمده بود این مسئله استحکام افقی تنه های بلند را هم افضایش می داد .نه عدد از آنها آب کاری نیکل هم شده بودند. اکثر خریداران دوچرخه های بریزر قامت بلندی داشتند و تنه های اولین نمونه ها تماما در سایز 22 اینچ ساخته شده بود و لوله پیشانی آنها هم 5.25 اینچ طول داشت تا در صورت شکستن دوشاخ بتوان دوشاخ Schwinn را روی آن نصب کرد . پیشانی بلند باعث می شد لوله های بالایی مثلث جلو شیب منفی داشته باشد (در اصطلاح تنه شیب منفی داشت در آن سال Tom Ritcheyدر فکر ساخت تنه ای مقاوم تر بود که قبل از شروع کارش Garry Fisher به او در خواست ساخت چنین تنه ای را داد Ritchey سه نمونه تنه ساخت یکی برای خودش یکی برای Garry Fisher و یکی هم برای فروش.قبل از شروع کار Breezer نقشه های مهندسی تنه اش را بنا به در خواست Ritchey برایش فرستاد که در آنها پیشنهاداتی هم برای تصحیح تنه Breezer گنجانده شده بود مثل استفاده نکردن از سیستم مخصوص اکسل عقب (که قبلا به آن اشاره شد) – استفاده از لوله هایی با قطر بیشتر برای لوله پایینی مثلث جلو و لوله های پایینی اکسل عقب. این تصحیحات وزن تنه را نیم کیلو کم می کرد و ده نقطه جوش هم کمتر داشت در حالی که از استحکام تنه کاسته نشده بود.
موضوع : تاریخچه دوچرخه سواری |
